Η μάνα μου, όπως άλλωστε όλες σχεδόν οι μάνες, πάντα με προέτρεπε να είμαι καλό παιδί.

Κι όταν από μόνος μου έδινα δείγματα καλού παιδιού, αμέσως με επιβράβευε, με ιδιαίτερη περηφάνια.

Ο πατέρας μου, κάθε φορά που άκουγε κάτι τέτοιο δεν έλεγε τίποτα, αλλά στράβωνε και τώρα μόλις μπόρεσα να καταλάβω το γιατί…

Εκείνος πάλι ήταν περήφανος για άλλα πράγματα.

Γινόταν ευτυχισμένος όταν τα κατάφερνα σε ένα αγώνισμα, ακόμη, κι όταν έβγαινα τρίτος, τότε που τρέχαμε τρεις και έπαιρνα και δίπλωμα!!!

Ήταν χαρούμενος αν διαπίστωνε πως κατάφερνα να διαπραγματευτώ με τους φίλους μου, όταν έβλεπε ότι τα κατάφερνα με τις τέχνες και τα γράμματα.

Όχι πως δεν χαιρόταν και η μάνα μου με κάτι τέτοια, αλλά εκείνη είχε την εμμονή, να γίνω «καλό παιδί».

Τελικά, μάλλον και οι δυο είχαν δίκιο, ο καθένας από τη σκοπιά του.

Γιατί τελικά, το να είσαι «καλό παιδί» και αργότερα «καλός άνθρωπος», είναι κάτι με το οποίο κερδίζεις την εκτίμηση του κόσμου, όλων των γύρω σου, των συνεργατών σου, των φίλων σου, των συναδέλφων.

Σίγουρα, όμως, χάνεις πολλά άλλα.

Ζορίζεσαι οικονομικά, αφού ως καλός, βοηθάς όλους τους άλλους και δεν κρατάς τίποτα για σένα.

Δεν απολαμβάνεις τίποτα υλικό στη ζωή, αφού αρκείσαι στην εκτίμηση των άλλων  και παίρνεις μια ικανοποίηση (προσωρινή) την ώρα που βοηθάς τους άλλους.

Κι όταν λένε: «Ααα καλός άνθρωπος», γιατί εμένα μου φαίνεται σα να λένε «Αααα καλός μαλάκας»;;;;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here