Τελικά όπως κάθε φορά… Δεν μπόρεσα να φάω πάλι…

Όποτε έχω εγώ κόσμο στο σπίτι, (κι αυτό μ’ αρέσει πολύ, να φιλοξενώ κόσμο) και πρέπει εγώ να ετοιμάσω, να καθαρίσω, να ψήσω, να στρώσω κ.λπ. …μένω νηστική!!! Όχι πως δεν προλαβαίνω και τα τρώνε οι άλλοι… Από το ζόρι της ετοιμασίας μου κόβεται η όρεξη!

Μόνο μια μέρα που πήγα καλεσμένη αλλού, εκεί έφαγα με την ψυχή μου…

Θα μου πεις τώρα ότι πάλι γκρινιάζω και ότι πρέπει να πω κι ευχαριστώ… Τσάμπα δίαιτα και τόση γυμναστική κουζίνας έκανα… Οκ οκ, το δέχομαι…

Αλλά πάλι δεν μπορώ να μην υποστηρίξω και το γεγονός ότι οι γυναίκες τελικά δεν περνάμε και τόσο καλά όσο νομίζουν όλοι…

Φήμες και φούμαρα όλα… Βεβαίως βεβαίως…

Ολο άγχος, τρέχα για τα ψώνια, τρέχα για καθαριότητα, τρέχα να τους ικανοποιήσεις όλους…

Οσο και να πεις βιώνουμε τις γιορτές λες και είμαστε Βέγγοι…

Κι έχεις κι εκείνο τον αντίλαλο που για πολλά χρόνια, ακόμη φωνάζει  «Μαμάαααααα»

Γι αυτό ελπίζω να πήρατε ένα λουλουδάκι στις μαμάδες σας την Κυριακή!!!

Ένα φιλί κι ένα λουλούδι είναι αρκετά…

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here