Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στο πουθενά… Το πουθενά είναι μια απροσδιόριστη κατάσταση, η οποία δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια… Αφού όλα γύρω μου είναι στο περίπου, στο ντεμέκ, είναι απροσδιόριστα… Γάμος, εργασία, οι γονείς μου, η  κοινωνική μου ζωή (γκουχ γκουχ δεν θέλω να το αναλύσω πιο λεπτομερειακά αυτό…), οικονομική κατάσταση (________)…

Ο,τι έχω, σκέφτομαι, που είναι σταθερό και αξίζει και δεν βρίσκεται στο απροσδιόριστο είναι τα παιδιά μου και οι φίλοι μου…

Για τα παιδιά μου τι να πω; Έχω πει πολλές φορές και μάλιστα τα καλύτερα …σαν την κουκουβάγια, ένα πράμα… Για τους φίλους όμως δεν έχω γράψει ποτέ  συγκεκριμένα…

Όπως όλοι κι εγώ έχω γνωστούς (η κατηγορία «ντεμέκ») και φίλους…

Τους ντεμέκ τους βλέπεις που και που, λες «θα πιούμε καφέ» και τελικά αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ…

Οι φίλοι  όμως είναι λίγοι και πολύ καλά διαλεγμένοι…

Κατά καιρούς ανοίγω το σακί, κοιτάζω μέσα και φροντίζω να το απαλλάξω (το σακί) από οτιδήποτε δω ότι αρχίζει να χαλάει… Έτσι είμαι σίγουρη, γιατί ποτέ σ’ αυτό το θέμα δεν χαλαρώνω τον έλεγχο…

Οι φίλοι μου δεν θα μπορούσαν να κάνουν οπωσδήποτε και παρέα μεταξύ τους… αλλά  έχουν τον δικό τους μοναδικό ρόλο και τη δική τους αξία για μένα…

Ένας είναι ο επίκτητος «αδελφός μου», ο άλλος είναι εκεί πάντα για να με ακούει και για να μου ανεβάζει το ηθικό, η άλλη χρόνια τώρα νοιάζεται για μένα και  η διαφορετικότητά της από μένα με διδάσκει πολλά… Κάποια επέστρεψε από το παρελθόν μου τελευταία και συγκινημένη διαπίστωσα ότι η χρονική απόσταση δεν έφθειρε καθόλου τη σχέση μας…

Εύχομαι μόνο να με αγαπούν και να με εκτιμούν κι αυτοί όσο εγώ…

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here