Ανοίγω το λάπτοπ (στα ελληνικά). Τι νιώθετε; με ρωτάει το γλυκό μου! Α, τώρα αμέσως θα σου απαντήσω. Νιώθω λίγο σαν εξωγήινη. Γιατί; επιμένει το σκασμένο. Άκουσε με προσεκτικά. Σηκώθηκα το πρωί στις έξι . Με όλα αυτά που έχω στο κεφάλι μου τους τελευταίους πολλούς μήνες, είχα μια πίεση στα ύψη. Μαζί με τον καφέ και το πρωινό, τσάκισα κι ένα υπογλώσσιο. Κατεβαίνω περιχαρής στην ωραία πόλη μας για διάφορες δουλειές. Πάω να περάσω από κάποιες κεντρικές διαβάσεις και απέναντι κάποιοι κύριοι έχουν στήσει τέντες, πάγκους κτλ. «ΕΚΛΟΓΕΣ΄» έγραφε στο πανό. Στην κεντρική πλατεία της πόλης. Οκ μέχρι εδώ, αλλά ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί όπου τελειώνουν οι διαβάσεις!!!!!!! Πάω να περάσω και δεν μπορώ. Κάνω από ’δω, κάνω από ‘κει… έλεος ρε παιδιά. Είναι μπροστά μου πέντε- έξι κύριοι. Συγγνώμη, λέω, να περάσω; Αδιαφορίααααα…. Συγγνώμη, ξαναλέω, μπορώ να περάσω; Με κοιτάζει ειρωνικά ο ένας και κάνει ένα τσακ και περνάω. Θυμήσου την πίεση σου, λέω στου εαυτού μου. Καθώς περπατούσα σκεπτόμουν …ρε βλήματα, όποιοι και αν είστε. Και να ήθελα να σας ψηφίσω, με την ανεγκεφαλιά που σας δέρνει, ούτε μια στο εκατομμύριο. Γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά μου, η οποία δεν είχε πάει ποτέ στο σχολείο, αλλά ήταν κυριολεκτικά του πανεπιστημίου «η μόρφωση του ανθρώπου από την καθημερινότητα του φαίνεται». Τελειώνω και παίρνω το αμάξι μου για να γυρίσω στο χωριό μου. Σταματάω λόγω κίνησης πάλι σ’ εκείνες τις διαβάσεις. Και σαν Σκορπιός που είμαι, παρακολουθώ …πεζοί στριμώχνονται, προσπαθούν ν’ ανεβούν, να κατεβούν κτλ κτλ. Δεν ξέρω ποιοι ήταν και γιατί γινόταν οι εκλογές. Το μόνο που ξέρω, είναι πως παντού είμαστε ένα αχούρι. Και θα κλείσω αυτό το υπέροχο κείμενο, με ένα εξίσου υπέροχο τραγούδι από τα παιδικά μας χρόνια. Γιατί μια παιδική χαρά μου θύμισε όλο αυτό σήμερα, με τη διαφορά πως στη θέση των παιδιών, υπήρχαν ηλίθιοι, οι οποίοι έχουν το θράσος να θέλουν να ηγηθούν, για τον όποιο σοβαρό λόγο νομίζουν εκείνοι. «Πόσο μου αρέσουν οι καραμελίτσεεεεεες κτλ κτλ κτλ».

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here