Ήρθαν τα Χριστούγενναααα κ.τ.λ., κ.τ.λ. Πάαααει ο παλιόοοος ο χρόνοοοος κ.τ.λ., κ.τ.λ. Θα σκάσω άμα δε τα γράψω. Ε, μα πια. Ανοίγω τη μία εφημερίδα… Εδώ Χριστουγεννιάτικο παζάρι για την ενίσχυση του τάδε συλλόγου. Εκεί, πάλι παζάρι, για δωρεάν στο δείνα και πάει λέγοντας. Ανοίγω δεύτερη εφημερίδα. Άντε πάλι τα ίδια. Ανοίγω λίιιιγο την τηλεόραση… Ο κύριος αποτέτοιος, πήγε εκεί και χάρισε αυτά. Η κυρία Μαρίτσα, έκανε δωρεά για εκείνα τα παιδάκια. Και δώσ’ του οι φωτογραφίες να πέφτουν σύννεφο και δωσ’ του πάρ’ του τα χαμόγελα της Colgate. Στην αγορά, πάγκοι, περίπτερα, μαζεύουμε λεφτά για το ένα, πουλάμε προϊόντα για το άλλο. Δεν μπορώωωω…

Γιατί ρε παιδιά κάθε που είναι γιορτές γίνεται όλος αυτός ο χαμός; Γιατί τρελαίνεστε τόσο πολύ; Ο χρόνος έχει μοναχά αυτές τις μέρες; Ή τα λεφτά στα πορτοφόλια μας πολλαπλασιάζονται το συγκεκριμένο διάστημα; Γιατί δε βγαίνετε και τους υπόλοιπους μήνες να πουλήσετε, να χαρίσετε και να φωτογραφηθείτε; Το υπόλοιπο διάστημα δηλαδή, οι άνθρωποι που έχουν προβλήματα, σταματούν να τα …έχουν;

Ξυπνάνε δηλαδή τα πρωινά εκείνων των άγιων ημερών και λένε; «Αχ σήμερα, αλλά μόνο σήμερα, έχω μία οποιαδήποτε αναπηρία. Ή δεν έχω να φάω, να ντυθώ, να δώσω φαγητό, ρούχα ή ό,τι άλλο στα κομμάτια είναι αυτό, στα παιδιά μου». Στήστε, πουλήστε, φτιάξτε, προτρέψτε τον υπόλοιπο κόσμο και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Οι ανάγκες ποτέ δε σταματούν. Τα προβλήματα είναι βουνό την κάθε στιγμή. Και το άλλο; Που ότι κάνουν πρέπει να το βροντοφωνάζουν; Ό,τι γίνεται πρέπει να γίνεται σιωπηλά. Γουστάρουν ίσως τη διασημότητα. Να πάρουν τα εύσημα. Καμία διακριτικότητα λοιπόν. Δε λέω. Από το να μη γίνεται τίποτα απολύτως, καλά είναι και αυτά. Αλλά όχι μόνο τότε. ΠΑΝΤΑ… Όταν θέλει κάποιος να συμπαρασταθεί σε κάποιον άλλο, ακόμη και σε άγνωστο, θα το κάνει για πάντα και όποτε μπορεί.

Άσε και το άλλο. Πας να ψωνίσεις στο σούπερ μάρκετ και γίνεται το έλα να δεις. Σα να μην υπάρχει αύριο. Σα να μην έχουμε την επομένη να φάμε και τα τρώμε όλα μαζεμένα. Και οι νοικοκυρές μαγειρεύουν και μαγειρεύουν και ύστερα τρώμε τα ίδια πέντε μέρες. Ή κάποιοι, τα πετούν στα σκουπίδια. Και να τα περιττά έξοδα, τα εμφράγματα, οι στομαχόπονοι και όλα τα σχετικά. Ψώνισε βρε αδερφέ το κατιτίς παραπάνω αν θέλεις να κάνεις τραπέζι, πάρε και τα ψιλοδωράκια σου, πιες κι ένα ποτηράκι παραπάνω, αλλά μέχρις εκεί.

Και γιατί παρακαλώ να πρέπει να μαζεύονται τα σόγια και οι οικογένειες για φαγητό, μόνο στις γιορτές; Γιατί μία οποιαδήποτε Κυριακή, που είναι μια πιο χαλαρή μέρα, να μη φωνάξεις αδέρφια, φίλους, παιδιά, σκυλιά, για να περάσετε ωραία; Γιατί πρέπει στις γιορτές να είμαστε όλοι χαρούμενοι; Τις υπόλοιπες μέρες δηλαδή θα ξαναγινόμαστε πάλι λυπημένοι; Γιατί να κάνουμε δώρα μόνο τότε; Εγώ γουστάρω να κάνω δωράκια, ανάλογα με τα οικονομικά μας, όποτε μου καπνίσει. Να φωνάξουμε στο σπίτι μας σε μία άσχετη μέρα τους φίλους μας ή την υπόλοιπη οικογένεια και να φάμε, να πιούμε, να γελάσουμε, να μιλήσουμε και να περάσουμε καλά. Γιατί αυτά μένουν στο φινάλε φινάλε.

Δε μου αρέσουν οι γιορτές. Μου αρέσουν όλες οι μέρες. Η κάθε μέρα είναι διαφορετική. Εμείς τη στολίζουμε και την ξεστολίζουμε. Βάζουμε και βγάζουμε τα λαμπάκια γύρω μας. Ψήνουμε κοτόπουλο με κάστανα στο φούρνο. Τυλίγουμε δώρα. Βάφουμε αβγά. Ανάβουμε κεριά. Αγκαλιάζουμε ανθρώπους. Στηρίζουμε και βοηθάμε. Η κάθε διαφορετική μέρα, έρχεται κάθε πρωί προσκεκλημένη στο σπίτι μας και στην καρδιά μας… Ας τη χαιρόμαστε όσο γίνεται, γιατί όλα μία ημέρα, θα σταματήσουν για πάντα…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here