που και σήμερα δύναται ο σύγχρονος Έλληνας να τα αντιληφθεί παρά τις προσπάθειες ανθελλήνων ότι η γλώσσα μας δεν είναι ίδια τότε και σήμερα

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ: Μαλακόν (μαλθακόν) το φεύγειν τα επίπονα.

Ο στρατιωτικός βίος πολλά έχει μέρη της αρετής.

Εν τη προαιρέσει (προθέσει) η μοχθηρία και τα αδικείν.

Πιθανώτεραι (πειστικότεροι) οι απαίδευτοι εν τοις όχλοις.

Η διανοητική αρετή το πλείον εκ διδασκαλίας έχει τη γένεσιν και αύξησιν.

Το φόβον ορίζονται προσδοκίαν κακού.

Τη δε μοχθηρία ου συγγνώμη, ου δε των άλλων ουδενί των ψεκτών (κατακριτέων).

ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΥΣ: Επισφαλές μαινομέων δούναι μάχαιραν και μοχθηρώ δυνάμιν.

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ: Ούτε σοφίη ούτε τέχνη εφικτόν, ην μη μάθη τις.

Οι εκούσιοι πόνοι (κόποι) την των ακουσίων υπομονήν ελαφροτέραν αρασκευάζουσι.

Ανθρώποις πάσης ταύτο αγαθόν και αληθές ηδυ δε άλλω άλλα.

Αγαθόν ου το μη αδικείν, αλλά το μηδέ εθέλειν (αδικείν).

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ: Δεινόν οι πολλοί (το πλήθος) κακούργους όταν έχωσι προστάτας.

Δειλοί άνθρωποι ουκ έχουσι εν μάχη αριθμόν.

Μοχθείν βροτοίσιν (ανθρώποις) ανάγκη.

Νουν χρη τον στρατηλάτην έχειν.

ΒΙΑΣ: Ατυχή είναι τον αυχίαν μη φέροντα (υποφέροντα).

ΗΡΟΔΟΤΟΣ: Ομίλου αχρηίου (αχρείου) ουδέν εστίν ασυνετώτερον ουδέν υβριστότερον.

ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ: Αλγεινοτέρα ανδρί φρόνημα έχοντι η μετά του μαλακισθήναι κάκωσις ή ο μετά του μαλακισθήναι κάκωσις ή το μετά ρώμης και κοινής ελπίδας άμα γιγνόμενος ανεπαίσθητος θάνατος.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ: Παν το πολύ τη φύσει πολέμιον.

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ: Μηδέν πράξης προπετώς (απερισκέπτως).

Το γαρ θανείν ουκ αισχρόν, αλλ’ αισχρώς θανείν.

Προπέτεια (απερισκεψία) πολλοίς εστίν αιτία κακών.

Ισχυρόν όχλος εστίν, ουκ έχει δε νουν.

ΞΕΝΟΦΩΝ: Ακολάστου στρατεύματος ουδέν όφελος.

Ουδέν άλλο αγαθόν έστι (τω στρατιώτη) ή όπλα και αρετή.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: Άνευ του μάθειν ουκ έστιν ουδέν χρησίμως ποιείν.

Ο Θεός την ακοσμίαν ευταξία μετέβαλεν εις κόσμον.

Το μεν ασφαλές επαινείται μόνον, το δε επικίνδυνον και θαυμάζεται.

ΠΙΤΤΑΚΟΣ: Άριστος οικός εστιν ο των περισσών μηδενός δεόμενος (επιθυμών) και των αναγκαίων μηδενός ενδεόμενος (στερούμενος).

ΠΛΑΤΩΝ: Δύναμις πορίζεται εν του Θεού.

Βέλτιον έστιν άπαξ αποθθανείν ή αεί προσδοκών (αποθανείν).

Η φύσις εκάστον όντος ορίζει τον οικείον κόσμον.

ΠΙΤΤΑΚΟΣ: Δίδασκε και μανθανε το αμεινον (καλύτερον).

Οι αγαθοί (ενάρετοι) των ανθρώπων θεού τι μέρος έχουσι.

ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ: Μηδέν είναι μήτε τέχνην άνευ μελέτης μήτε μελέτην άνευ τέχνης.

ΣΟΦΟΚΛΗΣ: Μοχθείν αγάγκη τους θέλοντας.

ΧΙΛΩΝ: Μη επιθυμείν αδυνάτων. Ευτυχείν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here