Αγαπητές μου αναγνώστριες και αγαπητοί μου αναγνώστες. Αισθάνομαι την υποχρέωση (με την καλή έννοια) να σας ενημερώσω πως για λίγο καιρό δε θα γράφω στη στήλη «Για ένα κομμάτι ουρανό». Κάποια προσωπικά θέματα με αναγκάζουν να μείνω για λίγο εκτός. Υπόσχομαι βέβαια να επανέρθω σύντομα. Ήδη στο μυαλό μου, ενώ γράφω τώρα αυτές τις προτάσεις, έχω βάλει υποσημείωση την πρώτη φράση του επόμενου κειμένου μου (για όποτε το διαβάσετε).

Θεωρώ πως κάποιες φορές εμείς οι καλλιτέχνες (χα χα ψωνάρααα, όπως με αποκαλεί ένας φίλος μου από τα παλιά) και το καλλιτέχνες δεν το λέω/γράφω με έπαρση, απλά δίνω το χαρακτηρισμό των ανθρώπων που ασχολούνται με όλων των ειδών τις καλλιτεχνίες, πρέπει να σταματάμε όταν αρχίζουμε να νιώθουμε πως κάτι δεν «τραβάει» για πολλούς και διάφορους λόγους. Είναι καλύτερα να αποσύρεσαι για λίγο, για να μην κουράσεις, κουραστείς και χάσεις ό,τι ωραίο έχεις χτίσει. Αυτό δεν αφορά μόνο σε θέατρο, ποίηση, γραφή, μουσική, αλλά και σε διάφορα άλλα επαγγέλματα ή δραστηριότητες. Τύπου δημοσιογράφος, πωλητής, κατασκευαστής. Γιατί ακόμη και για όλα τα προαναφερόμενα, πρέπει να έχεις ψυχή.

Ξέρω πως κάποιοι περιμένουν να βγει η εφημερίδα για να με «διαβάσουν». Δεν είναι αυταρέσκεια αυτό που έγραψα, δεν είναι εγωισμός ή οποιοδήποτε άλλο αλαζονικό συναίσθημα. Είναι αγάπη, είναι ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, είναι υπόκλιση μέχρι τη γη, είναι συγκίνηση, σεβασμός. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από την πλευρά σας προς εμένα, όταν χτυπάει το τηλέφωνο του γραφείου, το κινητό μου, όταν με συναντάτε στο δρόμο, όταν… όταν… Γεμίζω χαρά, ηθική ικανοποίηση, υπερηφάνεια.

Γυρνάω στο σπίτι και τα λέω του άντρα μου. «Εσύ να τα βλέπεις» μου απαντά. Ίσως να νομίζετε πως τα γράφω για να τα διαβάσετε και να πείτε πως παρουσιάζω έτσι τον εαυτό μου. Εγώ όμως τα γράφω για να σας πω, πως με τιμήσατε όλα αυτά τα τέσσερα χρόνια, πως ακούγοντάς σας, μου προκαλούσατε συγκίνηση και διάθεση για το καλύτερο.

Σα ν’ ακούω τον Κώστα, τη Νάνση και το Φίλιππα από την Αυστραλία, τη θεία μου, τη μητέρα μου, φίλους, γείτονες, τον κύριο Κ……η, τα παιδιά από τη θεατρική ομάδα, που η μία μάλιστα τα «ανεβάζει» στο facebook χωρίς ποτέ να με ρωτήσει και πάντα με το ανάλογο σχόλιο στην κορυφή. Κι άλλους, κι άλλους. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα από την ψυχή μου. Με κάνατε καλύτερη, σοφότερη. Ειλικρινά με βοηθήσατε σε πολλά, χωρίς καν να το έχετε πάρει χαμπάρι. Σας ευχαριστώ που ήσασταν πάντα εκεί!!! Εις το επανιδείν…

 

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here