Το άτομο, του ατόμου, το άτομο, ω! άτομο…

Τα άτομα, των ατόμων, τα άτομα, άτομα…

Ή…

Μπορούσαν να είναι και τα παιδιά του Πειραιά!!!

Διότι όπως και να ‘χει το ζήτημα, ήταν πέντε στον αριθμό. Τέσσερις καθήμενοι κι ένας ορθός…

Και όλα αυτά στο χωριό μας. Πήρα που λέτε το αυτοκινητάκι μου για να πάω στο Νοσοκομείο και να κάνω την ετήσια εξέτασή μου. Βγαίνοντας από το στενό μας προς τον κεντρικό, βλέπω ένα φορτηγάκι συγκεκριμένης υπηρεσίας (που ασχολείται με νερά, κτλ, κτλ, κτλ) να είναι παρκαρισμένο έτσι, ώστε να κλείνει το στενό. Και απέναντι, κάτω από τη σκιά ενός δέντρου οι… πέντε της συμμορίας. «Καλημέραααα, μπορείτε να πάρετε σας παρακαλώ το αμάξι για να φύγω;». Φωνή εν τη ερήμω!!!

«Καλημέρααααααα… (με πιο πολλά …άλφα και πιο δυνατά). Θέλω να φύγωωωωωωω…».

Κοιτιούνται. Αργά αλλά σταθερά, σηκώνεται ο ΕΝΑΣ. Περνάει το δρόμο με ρυθμό χελώνας, μπαίνει στο όχημα, βάζει μπροοοος και ξεκινάααα…

Φεύγω και σκέφτομαι. «Πέντε άτομα για το τίποτα».

Πάω για την εξέτασή μου. Φτάνω έξω από το συγκεκριμένο ιατρείο. Πολύ φασαρία. Πολύ!!! Ένας κύριος μιλούσε στο κινητό του, για ένα διαζύγιο και φώναζε τόσο δυνατά που σου έπαιρνε τα αυτιά. Και μιλούσε… και μιλούσε… και η ώρα περνούσε. «Χριστέ μου» είπα «κάνε κάτι για να σταματήσει». Ο κόσμος τον κοιτούσε, αυτός ακάθεκτος. Το δυστύχημα ήταν πως ήμουν καθισμένη δίπλα του γιατί δεν είχε άλλη θέση και πως δεν μπορούσα να φύγω πιο πέρα, γιατί έπρεπε να περιμένω για να δώσω το παραπεμπτικό μου. Κάποια στιγμή δεν άντεξα. Γυρνάω και του λέω ευθαρσώς: «Είστε πολύ ενοχλητικός». «Ορίστε;» ρωτάει. Το επαναλαμβάνω. «Ποιο είναι το πρόβλημά σου;» ξαναρωτά. «Μέχρι στιγμής μόνο εσείς. Αλλά σε λίγο θ’ αποκτήσω πρόβλημα ακοής, αλλά και νεύρα εξαιτίας σας». Πήγε να πει κάτι ο άντρας ο βαρύς!!! Αλλά βγήκε ο γιατρός και τον έκανε τρεις παρά δύο και το βούλωσε. Μετά με κοιτούσε έτοιμος να με φάει, ενώ εγώ με μία πλήρης απάθεια. Φεύγω. Γυρνάω στο χωριό. Οι τρεις από τους πέντε είχαν μετακομίσει κάτω από ένα άλλο δέντρο και οι άλλοι δύο δούλευαν. Ο ένας έσκαβε (ο έρμος μες στη ζέστη) και ο άλλος (ο υπεύθυνος) κοιτούσε.

Δεν ξέρω ποιος φταίει για όλα αυτά. Το σύμπαν; Ο τρόπος που μας μεγαλώνουν; Το κράτος; Η κλιμακτήριός μου; Η ζέστη; Η αφραγκιά μας; Η παιδεία μας; Το φεγγάρι; Το ότι ξυπνάμε στραβά το πρωί;

Ειλικρινά δεν ξέρω. Όταν οι ίδιες οι αρχές της πόλης μας, δεν σταματούν στις διαβάσεις την ώρα που περνάει ο πεζός και ειδικά μητέρα με παιδικό καροτσάκι και κοντεύουν να σε πατήσουν και μετά χαζογελάνε μεταξύ τους, τι να περιμένεις;

Πόσο «μικροί» είμαστε, αλλά πόσο «μεγάλοι» θέλουμε να φαινόμαστε; Πόσα πράγματα έχουμε ακόμη να μάθουμε. Και μιλάω τουλάχιστον για τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς και εργασίας. Καλή ανάγνωση λοιπόν σε όλους μας.

Ας αρχίσουμε από την αρχή.

Βου και α… Του και ι… Και πάλι από την αρχή!!!

 

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here