Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Ήταν η προσωπική μου  εμπειρία, όταν έψαχνα στα νιάτα μου την ιδανική σύζυγο. Είχα ακουστά, ότι οι πολωνέζες ήταν καλές σύζυγοι και μου μπήκε στο μυαλό να γνωρίσω μια πολωνέζα και να δω, κατά πόσο αληθεύει η θεωρία και που βασίζεται.

Δεν θέλω να το παινευτώ, αλλά είμαι αρκετά ευπαρουσίαστος και στις σχέσεις μου με το γυναικείο φύλο δεν είχα απογοητεύσεις.

Γνώρισα αρκετά κορίτσια, σχεδόν από όλες της φυλές της Γης, αλλά για κάποιον λόγο, δεν μπορούσα να ξεχωρίσω, κάτι  το ιδιαίτερο στις πολωνέζες.

Για τις γερμανίδες ήξερα τα λόγια της μαμάς, που έλεγε στην κόρη της πριν παντρευτείς είσαι ελεύθερη να το κάνεις με όποιον θέλεις, μετά που θα παντρευτείς μόνο με τον άνδρα σου, γι’ αυτό και οι γερμανίδες είναι πολύ προσεχτικές στην επιλογή τους για τον τελευταίο  εραστή τους.  Οι αμερικάνες πάντα σκέφτονται, μετά τον γάμο το διαζύγιο και τι θα αποφέρει η επιχείρηση γάμος.

Οι πιο ελεύθερες είναι οι ολλανδέζες και οι πιο συγκαταβατικές στο φίφτι, φίφτι. Είναι ένας μοντερνισμός, που πάνε στα ξενοδοχεία, που γράφουν από έξω, εδώ εφαρμόζεται το φίφτι, φίφτι, δηλαδή να ανταλλάξεις την ερωμένη σου  με την ερωμένη του αλλουνού.

Οι πιο τίμιες είναι οι φιλιππινέζες, έτσι και διακορεύσεις  φιλιππινέζα, αν δεν την στεφανωθείς, το τέλος σου θα είναι σύντομο. Βέβαια και σ’ αυτές υπάρχουν χειραφετημένες, αλλά πολύ λίγες.

Οι άλλες όλες είναι αλανιάρες συμπεριλαμβανομένων και των ελληνίδων, με μια μικρή διαφορά από τις βουλγάρες, που είναι πιο εκδηλωτικές, ενώ η ελληνίδα πάντα κρατάει πισινή, ότι δήθεν τάχα.

Στο πανεπιστήμιο που σπούδαζα τελευταία για πολιτική κατάρτιση, που είναι ένα από τα ανώτερα ιδρύματα στο είδος του, είχα την ευχέρεια να γνωρίσω πολλά κορίτσια με τη φιλοδοξία να γίνουν μια μέρα πρωθυπουργοί στη χώρα τους.

Πιο πολλά ήταν τα κορίτσια από τα αγόρια και το κλίμα ήταν πολύ χαλαρό στις σχέσεις των δύο φύλων. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα γνώρισα την Λύδια, από το Γκτάνσκ της Πολωνίας.

Πρέπει να πω,  το σωστό, ότι ήταν η πιο όμορφη από όλα τα κορίτσια, όχι μόνο στην τάξη μου, αλλά σε όλο το πανεπιστήμιο.

Έξυπνη, χαμογελαστή και αρκετά προσγειωμένη στα κοινωνικά θέματα, ονειρεύονταν να γίνει μια μέρα τουλάχιστον υπουργός στην Πατρίδα της, μετά τις σπουδές της εδώ στο πανεπιστήμιο.

Ειλικρινά την βρήκα του γούστου μου, ποτέ άλλοτε δεν είχα σκεφτεί για καμιά άλλη μέχρι τώρα.

Γνωριστήκαμε, πήγαμε εκδρομή στην Φλόριντα, περάσαμε πολύ ωραία και συζητήσαμε  πολλά θέματα πάνω στο γάμο και την οικογένεια και διαπίστωσα, ότι είχαμε πολλά κοινά.

Για μια στιγμή βρέθηκα ερωτευμένος με την Λύδια και άρχισα να σκέφτομαι το γάμο, αφού βρήκα την Λύδια σαν την πιο κατάλληλη να γίνει γυναίκα μου.

Έδωσα ακόμη δύο μήνες προθεσμία στον εαυτό μου, μέχρι να αποφασίσω, οριστικά για να της εξομολογηθώ τον ερωτά μου,

Κάθε μέρα που πέρναγε, την έβλεπα και πιο όμορφη και σιγά, σιγά άρχισα να την ζηλεύω και να της κάνω παρατηρήσεις, με ποιόν μίλησε και τι έκανε χθες το βράδυ και με ποιόν ήταν.

Στην ομάδα του φουτ μπολ του πανεπιστημίου έπαιζε ένας μαύρος παίχτης από την Ζάμπια, που ήταν ένας σκέτος  Απόλλωνας, μόνο που ήταν μαύρος. Σχεδόν όλη η τάξη μου ήταν ερωτευμένη με αυτόν τον παίχτη, εννοώ τα κορίτσια και το μυαλό μου πήγαινε μέχρι την Λύδια, να μη ήταν και αυτή τσιμπημένη και έξω έξω εκδηλώθηκα και το κατάλαβε, ότι την ζήλευα.

Είχα αποφασίσει να της προτείνω για γάμο στο στάδιο την ημέρα που θα διεξαγόταν ο τελικός του πρωταθλήματος μεταξύ του δικού μας πανεπιστημίου και της Βοστόνης.

Αγόρασα το μονόπετρο δαχτυλίδι και για να είμαι σίγουρος, ότι δεν θα με ρεζιλέψει, μέσες άκρες της είπα τον σκοπό μου.

Μόνο γέλασε και δεν μου τίποτα και αδιάφορα μου είπε, δεν είναι η κατάλληλη μέρα, που εκείνη τη μέρα θα καίγεται η πόλη από ενθουσιασμό αν νικήσει το πανεπιστήμιό μας και ο μαύρος θα γίνει ήρωας.

Όταν ανέφερε το όνομα του μαύρου, έγινα τούρκος και άρχισα να βρίζω και ένιωσα μέσα μου ένα μίσος για όλους τους μαύρους, πράγμα πολύ παράξενο, επειδή δεν ήμουν ρατσιστής. Αλλά ο έρωτάς μου για την Λύδια, ήταν αυτός που με έκανε τέτοιο.

Αναγκάστηκα να αναβάλω την ημερομηνία της αρραβώνας μας για το μέλλον και το δαχτυλίδι το έριξα στο κομοδίνο μου.

Η Λύδια το είδε, αλλά δεν βρήκε ούτε έναν λόγο να πει αν της άρεσε ή όχι και είδε που το πέταξα αδιάφορα στο συρτάρι του κομοδίνου.

Πράγματι την Κυριακή πήγα στο γήπεδο και παρακολούθησα τον αγώνα και πρέπει να ομολογήσω ο μαύρος ήταν πράγματι ο ήρωας, της ημέρας και νίκησε το πανεπιστήμιό μας τριάντα τρία με είκοσι τέσσερα.

Μία ώρα μετά τον αγώνα έψαξα την Λύδια δεν μπόρεσα να την εντοπίσω και πήγα μόνος μου σε μια μπάρα και μπερδεύτηκα στο πλήθος και ήπια πέντε ποτά, επειδή ήταν από τον μαγαζάτορα για τους φοιτητές του πανεπιστημίου.

Πήγε η ώρα τέσσερες το πρωί, μαστουρωμένος όπως ήμουν τράβηξα για το σπίτι και πριν ανέβω επάνω, άκουσα ψίθυρο στο δωμάτιό μου και είδα φώς.

Στην αρχή ήθελα να βεβαιωθώ, αν βρισκόμουν στο πραγματικό μου δωμάτιο και όταν ανέβηκα επάνω, εκείνο που αντίκρισα δεν μπορώ ακόμη να το πιστέψω.

Η Λύδια μπρούμυτα και από πάνω της ο μαύρος και το γλεντούσαν του καλού και-ρού.

Το αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι, που ομολογώ, αν είχα πιστόλι επάνω μου θα τους καθάριζα και τους δύο.

Έμεινα άγαλμα στη θέση μου και δεν ήξερα τι να κάνω, όταν τελείωσαν με είδαν στην πόρτα να απολαμβάνω το θέαμα και έβαλαν τα γέλια.

Μου είπε η Λύδια λαχανιασμένη, ο Τζίμ, μου πρότεινε με το δαχτυλίδι σου να γίνω γυναίκα του και εγώ δέχτηκα, δεν πιστεύω να έχεις αντίρρηση;

Είπα όχι, αλλά έμαθα οι πολωνέζες δεν είναι οι καλλίτερες σύζυγοί, εκτός άμα πέσεις σε καμιά άσχημη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here