Αγαπητέ κύριε υπουργέ των εξωτερικών, των εσωτερικών και των λοιπών περιοχών. Χωριών, συνοικιών και περιχώρων. Αγαπητέ κύριε υπουργέ της υγείας. Εσύ… της παιδείας. Ο διπλανός σου, που κάποτε έτρεχε με πανό σε διαμαρτυρίες κατά της φτώχειας και της ανεργίας και τώρα δε του κουμπώνουν τα παντελόνια από τα περίσσια κιλά.

Αγαπητοί κύριοι υπουργοί του περιβάλλοντος (αυτού που απέμεινε). Των θαλασσών, των λιμνών και των ρυακιών. Της ναυτιλίας, του στρατού και του πεζικού. Εσύ που κοιτά περίεργα, λίγο πονηρά και λίγο «δε με νοιάζει». Σ’ εσένα μιλάω. Που τάχα αδιάφορα θησαυρίζεις στις πλάτες ανθρώπων από άλλες χώρες. Σ’ εκείνων που σκοτώθηκαν τα παιδιά τους, σε γυναίκες που έχασαν το αίμα που γέννησαν, τους άντρες τους. Που γλεντοκοπάς εις βάρος παιδιών, που δε χαίρονται παιχνίδια, παρά μόνο μεγαλώνουν υπό τους ήχους πολεμικών αεροπλάνων. Που ψάχνουν να κρυφτούν φοβισμένα σε κάποια μητρική αγκαλιά, αλλά αυτή χάρη σ’ εσένα, είναι κάπου κομματιασμένη και πεταμένη.

Αγαπητή υπουργίνα, βουλευτίνα ή όπως σκατά σε λένε. Που αλλάζεις εικοσιπέντε συνολάκια ημερησίως, που κυκλοφορείς με τσαντάκια χιλιάδων ευρώ. Που σου ανοιγοκλείνει προσωπικός σοφέρ την πόρτα του, ποιος ξέρει πόσων εκατομμυρίων ευρώ, αυτοκίνητό σου.

Εσύ κοπελιά, που πέρασες από επίσης ποιος ξέρει πόσα κρεβάτια, για να κάθεσαι τώρα πίσω από τη γραφειάρα σου και καλά κάνεις δηλαδή, αλλά μη μας το παίζεις συμπονετική και πως είσαι κοντά στον απλό πολίτη. Ανάθεμα αν έζησες ποτέ σου με 400 ευρουλάκια κι έπρεπε να πληρώσεις και νοίκι, να φας, να ντυθείς, να πάρεις τα φάρμακά σου. Αν έπρεπε γενικώς ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ.

Εσύ εκεί πίσω μπουμπούκο! Που σου είπαν να κάνεις αυτό, εκείνο, το άλλο κάπως θα σου πάρουν γλειφιτζούρι. Κι εσύ επειδή είσαι λιχούδικο, αλλά και υπάκουο παιδάκι, τα έκανες όλα μια χαρά και με τη σειρά που σε διέταξαν. Γκούτσουγκούτσου… Φοβήθηκες να μη χάσεις το δωράκι σου… Ατιμούλικο εσύ!!!

Αααα. Να και της Πρόνοιας τρομάρα του. Της αλλοφροσύνης να λέμε καλύτερα. Της χυδαιότητας και της σιχαμάρας. Για κάτσε χρυσό μου σειρά σε ουρά νοσοκομείου. Με καρκίνους, με χίλια δυο επάνω σου και περίμενε!!! Για πλήρωνε γι’ αυτή τη γαμημένη Πρόνοια και μετά μην είδατε. Για να σε δω 90 χρονών, να στέκεσαι όρθιος να περιμένεις. Και να μην έχεις κανένα να σου σταθεί, να σου εξηγήσει και να σου φωνάζει ο ηλίθιος υπάλληλος που εσύ διόρισες, γιατί ήταν ο ανιψιός της θείας της γειτόνισσας πρώτος ξάδελφος του μπατζανάκι του. Και γιατί φυσικά όοολοι αυτοί σε ψήφισαν και ΒΓΗΚΕΣ. Για πήγαινε να ξαπλώσεις στη γη, στα πλακάκια, στις βρωμιές, επάνω σε σκατά και σε κάτουρα. Εκεί όπου σου ταιριάζει δηλαδή!!! Για κοιμήσου τα βράδια σε 0 βαθμούς, σε μείον θερμοκρασίες, αγαπητέ υπουργέ Υγείας και Πρόνοιας.

Πόσο ελεεινοί μου φαίνεστε όλοι σας. Από τον πιο μικρό, μέχρι τον πιο μεγάλο. Πόσο άθλια υποκείμενα είστε. Μαριονέτες κάποιων άλλων, παιχνιδάκια βρώμικα, σκισμένα από παντού. Δεν έχετε τίποτα επάνω σας. Και μέσα σας. Ψυχή, καρδιά, μάτια, φωνή. Συναισθήματα μηδέν. Όπως όλο το εγώ σας. Το είναι σας. Ένα μεγάλο, τεράστιο μηδενικό. Είστε μία μεγάλη τσέπη που μαζεύει, μαζεύει και που στο τέλος θα σκάσει. ΜΠΑΜ… Μια μεγάλη τρύπα είστε. Η ντροπή των νοήμων ανθρώπων. Η καταστροφή τους είστε. Η θλίψη στα μάτια των μοναχικών γερόντων είστε. Των ξενιτεμένων παιδιών. Η αιτία των κρεμασμένων. Το κλάμα των μικρών πεινασμένων παιδιών. Η δυστυχία όλου του κόσμου είστε. Αυτό είστε… Μικρά, ασήμαντα ανθρωπάρια…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here