Άπειρη η γνώση γύρω μας, ατελείωτη, σε όλα τα επίπεδα….

Ειδικά όμως εκπλήσσομαι όταν διαπιστώνω ότι έχουμε παγιώσει συμπεριφορές βασιζόμενοι σε ό,τι μας έχουν διδάξει…

Μας πότισαν στερεότυπα, μας αγκύλωσαν να είμαστε εντοιχισμένοι και κάπου εκεί ανάμεσα στα πρέπει και στα μη  έχουμε χαθεί…

Ένας λαβύρινθος η ζωή μας…

Μπερδέψαμε, το δέχομαι με το αφήνομαι…

Μπερδέψαμε τη σκέψη με την ψυχή…

Μπερδέψαμε την αγάπη με τις προσωπικές μας ανάγκες…

Μπερδέψαμε ακόμη και την ίδια μας την ύπαρξη…

Δεν είμαστε σίγουροι για το αν ζούμε ή απλά επιβιώνουμε…

Δεν ξέρουμε αν ζούμε για εμάς ή για τους άλλους…

Έρχεται όμως μια μέρα και πολλά ανατρέπονται…

Αναρωτιέσαι αν ήσουν τυφλός μέχρι τώρα, αναρωτιέσαι πόση γνώση ακόμη υπάρχει κι αν ποτέ καταφέρεις σ’ αυτή τη ζωή να ξεστραβωθείς…

Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, λέει μια παροιμία, τότε έρχεται και ο δάσκαλος…

Πολλές φορές μπορεί να έχει ανθρώπινη μορφή, άλλες φορές όμως ο δάσκαλος μπορεί να είναι απλά και μόνο ο πόνος…

Αυτός που σε αναγκάζει να ανοίξεις τα μάτια σου και να ψάξεις όλα αυτά που μέχρι τώρα σου ήταν αόρατα…

Τότε αυτό το χέρι του δασκάλου είναι ευλογημένο, γιατί σε καθοδηγεί σε σωστά μονοπάτια…

Σ’ αυτά τα μονοπάτια όπου το κέντρο στον κύκλο της ζωής σου επιτέλους γράφει το δικό σου όνομα…

Σε εκείνους τους δρόμους που επιτέλους αναπνέεις βαθιά και ζεις τη στιγμή…

Με αποτέλεσμα να ωφελούνται και όλοι γύρω σου…

Γιατί αν χαμογελάσεις εσύ, θα σου επιστραφεί το χαμόγελο από παντού…

Κι όλο αυτό το θαύμα μόνο και μόνο επειδή επιτέλους συνειδητοποιείς ότι δεν είναι τα χρόνια στη ζωή σου που μετράνε, αλλά η ζωή στα χρόνια σου…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here