Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, την περίοδο της οικονομικής κρίσης, συρρικνώθηκε. Ειδικά στη βόρεια Ελλάδα, που συνορεύει με χώρες που αποτελούν «φορολογικούς παράδεισους» και έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής, η συρρίκνωση αυτή είναι δραματική. Οι λιγοστοί, πλέον, επιχειρηματίες έχασαν την εμπιστοσύνη τους ακόμα και απέναντι στο φορέα που τους εκπροσωπεί, δηλαδή το Επιμελητήριο. Στις πρόσφατες εκλογές, για την ανάδειξη νέας διοίκησης στο Επιμελητήριο Δράμας, η προσέλευση των επιχειρηματιών στην κάλπη ήταν χαμηλή.

Η αποχή υποδηλώνει απογοήτευση και έλλειψη πίστης ότι μπορεί να βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση του επιχειρηματικού κόσμου και της χώρας γενικότερα. Επίσης, υποδηλώνει έλλειψη πίστης προς τα πρόσωπα, ότι μπορούνε να αλλάξουν την παγιωμένη κατάσταση. Η πλειοψηφία που απέχει, όχι μόνο από την εκλογική διαδικασία, αλλά και από τις δράσεις του Επιμελητηρίου, θεωρεί ότι ο εμπαιγμός, κυρίως από τα πολιτικά πρόσωπα, θα συνεχιστεί. Έτσι, ο κάθε επιχειρηματίας αγωνίζεται μόνος να επιβιώσει μέσα στο δυσμενές περιβάλλον, με κάθε τρόπο και μέσο, θεμιτό και αθέμιτο, γιατί αλλιώς θα «βάλει λουκέτο» στην επιχείρηση του.

Όμως, είναι οι διεκδικήσεις του επιχειρηματικού κόσμου όλες ρεαλιστικές; Η εξίσωση του ποσοστού του κόστους εργασίας σε όλες τις επιχειρήσεις της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, για παράδειγμα, εξακολουθεί να είναι ρεαλιστικός και εφικτός στόχος; Δικαίως οι επιχειρηματίες των Νομών Δράμας και Καβάλας θεωρούσαν αυτονόητο να ισχύει το λεγόμενο 12% σε όλη την Περιφέρεια και όχι αποκλειστικά στους τρεις  Νομούς της Θράκης, διότι η ανισότητα λειτουργούσε σε βάρος της ανατολικής Μακεδονίας.

Η κυβέρνηση δεν έδειξε ενδιαφέρον να αποκαταστήσει την αδικία αυτή, αλλά και δεν πρότεινε μία εναλλακτική λύση. Αυτή τη λύση, θεωρούμε, πρέπει να προτείνουν τα Επιμελητήρια όλης της Περιφέρειας Α.Μ.-Θ., που θα είναι εφαρμόσιμη και ικανοποιητική για όλο τον επιχειρηματικό κόσμο της περιοχής.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here