γράφει ο Μιχάλης Ι. Μιχαηλίδης

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Πιερ Βιαλ με τίτλο «Η δημοκρατία εναντίον του λαού».

Ο Γάλλος αυτός καθηγητής της Μεσαιωνικής Ιστορίας, υπήρξε προσωπικός φίλος του Ντομινίκ Βενέρ και στο άρθρο αυτό περιγράφει την κατάσταση που επιβάλλεται στη Γαλλία:

«Πέφτουν οι ψευδαισθήσεις. Ο Μακρόν θεωρεί τον εαυτό του ιδιοφυή θαυματοποιό. Οι αφελείς όμως Γάλλοι που τους είχε υπνωτίσει χάρις στις τεχνικές της ψυχικής προετοιμασίας που εφαρμόζουν όσοι τον εγκατέστησαν στο Μέγαρο των Ηλυσίων με την κινητοποίηση ΟΛΩΝ των ΜΜΕ με τα ριγέ γιλέκα, άρχισαν ν’ ανοίγουν τα μάτια τους.

Ο Μακρόν παριστάνει τον ωραίο στη σύνοδο του Ο.Η.Ε. προσποιούμενος ότι δίνει μαθήματα ηθικής σε όλη τη γη, σηκώνοντας ένα γλυκόπικρο άνεμο στη Γαλλία.

«Η κατώτερη τάξη», ο εργαζόμενος ο οποίος απειλείται συνεχώς να πέσει σε ανασφάλεια, ο έμπορος και ο τεχνίτης που συμπιέστηκαν από το φορολογικό εκβιασμό, ο αγρότης που τον κρατά όμηρο η τράπεζα, όλοι αυτοί οι «τεμπέληδες», όπως είπε ο Μακρόν, καταλαβαίνουν ποια μηχανή έχει ενεργοποιηθεί για να τους λιώσει ή να τους απομειώσει σε υποτελείς. Δεν θέλουν να υποταχθούν; Τον Μακρόν δεν τον νοιάζει γιατί ο Γαλλικός ΣΕΒ είναι ικανοποιημένος. Οι ζηλωτές του CAC 40 (γαλλικός δείκτης τιμών του Χρηματιστηρίου) θα ήταν λάθος να επιχαίρονται, επειδή την υποταγή των ανθρώπων δεν την απόκτησαν ακόμα. Ο Κον Μπεντι («Κόκκινος Ντάνυ, του Μάη ’68 στο βιβλίο του Der grosse Basar περιγράφει ερωτικές συναντήσεις με παιδιά πέντε ετών την εποχή που ήταν δάσκαλος σε ένα αντιαυταρχικό νηπιαγωγείο «πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ότι ο λαός έχει πάντα δίκαιο». Ο Ατταλί, ο γκουρού του Μακρόν λέγει ότι δεν πρέπει να αμφισβητήσουμε τη «μη αναστρέψιμη πρόοδο» του καπιταλισμού-φιλελευθερισμού. Ο δε Λυκ Φερρύ, πρώην υπουργός Παιδείας, λέει: «Το δημοψήφισμα είναι ένα εργαλείο που πρέπει να αποφύγουμε». Λέει δε ο οικονομολόγος Αλαίν Μέντς, για την απόφαση των Άγγλων να φύγουν από την Ευρώπη: «Αυτό το δημοψήφισμα δεν είναι η νίκη των λαών επί των ελίτ, αλλά αυτών που δεν έχουν εκπαιδευτεί επαρκώς πάνω στο μορφωμένο λαό». Ο φερόμενος ως «φιλόσοφος» Γκασπάρ Κένινγκ, γράφει στη Φίγκαρο ότι ο λαός είναι η φαντασία ενός μυθιστοριογράφου».

Λέει ο Μακρόν «με ποιο δικαίωμα οι άνθρωποι κατεβαίνουν στο δρόμο; Η Δημοκρατία δεν είναι ο δρόμος». Κι ότι η εκπαίδευση των συνειδήσεων πρέπει ν’ αρχίσει από το σχολείο, «αυτή τη νέα εκκλησία με το νέο κλήρο της, τη νέα της λειτουργία, τις νέες πλάκες με τις εντολές». Ο τέως υπουργός παιδείας Βενσάν Πεγιόν υπό τον Φρανσουά Ολάντ, είναι γιος κομμουνιστή τραπεζίτη, του πρώτου διευθυντή της πρώτης Σοβιετικής Τραπέζης εκτός ΕΣΣΔ, της Εμπορικής Τράπεζας Βορείου Ευρώπης-EUROBANK. Εκ μητρός παππούς του ήταν ο γιατρός Λεόν Μπλούκ, γιος του ραβίνου Φελίξ Μπλούμ, εφευρέτης του χαπιού χημικής αποβολής RU 486 για αποβολές εμβρύων. Στο βιβλίο του «Μια θρησκεία για τη Δημοκρατία», αυτός ο  αβράκωτος γράφει: «Το σχολείο έχει θεμελιώδη ρόλο καθώς πρέπει να απαλλάξει το παιδί από όλους τους προ-δημοκρατικούς δεσμούς του (…). Η Επανάσταση προϋποθέτει την απόλυτη λησμονιά του τι προηγείται της Επανάστασης».

(Σημ. η λέξη «αβράκωτος», ήταν το ειρωνικό προσωνύμιο των μετεχόντων στη Γαλλική Επανάσταση).

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here