Μη μιλάς…

Τα λόγια σου πονάνε την καρδιά μου.

Σκοτεινό δωμάτιο τα μάτια του. Μέρα χωρίς ήλιο τα χείλη σου.

Μη λες λέξεις…

Μη μ’ αγαπάς…

Η αγάπη τελειώνει ποτέ της; Η καρδιά σταματά να χτυπά;

Κλείσε το παράθυρο γιατί φεύγουν οι στιγμές. Η κάθε μία από αυτές, έχει μέσα της και μία μικρή ιστορία.

Η ζωή μας περνά μες από τις στιγμές. Με αλήθειες και ψέματα, πόνους και αγωνίες. Περιπέτειες ή ηρεμία.

Γέλιο, δάκρυ. Όλα είναι στιγμές. Αυτές ενώνονται μεταξύ τους και δημιουργείται το λεπτό. Μετά έρχεται η ώρα. Η μέρα, οι εβδομάδες, τα χρόνια. Και όλα αυτά, σκαλίζουν το πορτραίτο μας. Μια όμορφη φωτογραφία, στην οποία χαμογελάς; Είσαι κατσούφης; Δεν ξέρεις. Όπως θα σε πιάσει εκείνη την ώρα ο φακός του καλλιτέχνη. Όπως θα νιώθεις εσύ, εκείνη τη στιγμή. Με όποιες σκέψεις θα τριγυρνάνε στο μυαλό σου, εκείνο το απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου…

Μη μιλάς…

Οι λέξεις πονάνε…

Χτυπάνε παντού. Στο μυαλό, στην ψυχή, σε κάθε όργανο του σώματος. Μα πιο πολύ, χτυπάνε βαθιά μέσα μας. Εκεί όπου όλα συσσωρεύονται και γίνονται στοίβα, η οποία όλο μεγαλώνει και μεγαλώνει, μέχρι που στο τέλος φτάνει μέχρι το τέλος, αν υπάρχει τέλος, αν υπάρχει αρχή. Και μετά εσύ πρέπει ν’ αρχίσεις το ξεκαθάρισμα. Το θέλω, δεν το θέλω. Πετά από ‘δω, κρατάς από ‘κει. Και η στοίβα λιγοστεύει, μέχρι να ξαναρχίσει να μεγαλώνει πάλι. Και οι στιγμές είναι πολλές. Και οι αλήθειες το ίδιο.

Τι ορίζει η λέξη «αγάπη»; Από τι είναι φτιαγμένη; Ποιος τη δημιούργησε; Και μετά από τη δημιουργία της, κάποιος την «πήρε» και την έβαλε στο λεξικό, δίπλα στο γράμμα …άλφα. Τι μας κάνει ν’ αγαπάμε τον άλλο; Το σύντροφο, το φίλο ή τη φίλη; Τα παιδιά μας, τους γονείς; Τα κατοικίδιά μας, κάποια προσωπικά μας αντικείμενα; Το γείτονα, τον άνθρωπο;

Μη μ’ αγαπάς…

Δε θέλω…

Με κουράζει η έγνοια σου, η βαρύτητα που δίνεις στην αγάπη σου. Με κουράζει που ξυπνάω τα πρωινά και πρέπει να σκέφτομαι ότι μ’ αγαπάς…

Κάποιες φορές, με φορτώνει συναισθήματα η ίδια η ζωή. Αυτή που ζω, αυτή που πρέπει ν’ ακολουθήσω. Που πρέπει να προχωρώ μαζί της, κάθε ΣΤΙΓΜΗ, κάθε λεπτό. Έχω ανάγκη να σταματήσω. Να πετάω ίσως, μια από ‘δω και μια από ‘κει. Να φεύγω και να ξανάρχομαι.

Να σκέφτομαι, να δημιουργών, αλλά να μη χρειάζεται να μιλάω. Να εξηγώ, να δείχνω. Ν’ αγαπώ, αλλά να μην αγαπώ. Να είμαι ελεύθερη…

Μη μιλάς…

Άφησέ με για λίγο μονάχη. Άφησέ με εδώ, χωρίς να έχω να σκέφτομαι τίποτα και κανέναν. Για λίγο μόνο.

Και μη λες λέξεις…

Οι λέξεις πονάνε… Βαθιά στην καρδιά…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here