Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Σήμερα θα μελετήσουμε έναν παράνομο σε μια ευνομούμενη χώρα, όπως είναι η Ελλάδα.

Που δόξα τω Θεώ, από νόμους τίποτα άλλο.

Όμως οι νόμοι που ψηφίζονται στην Ελλάδα, δεν ψηφίζονται από ανθρώπους διαλεχτούς να ψηφίσουν νόμους για το καλό του συνόλου, αλλά για τα μερικά συμφέροντα, αναλόγως της περιφέρειας, του Δήμου και της πόλης  η και του ιδίου του νομοθέτη για προσωπικούς λόγους.

Παίρνω για παράδειγμα το πιο απλό, το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές.

Ξεσηκώθηκαν όλοι οι χριστιανοί στην Ελλάδα και έπνιξαν το νομοσχέδιο και έτσι παραμένουν τα καταστήματα κλειστά, χωρίς να παρατηρείται αύξηση των πιστών στις εκκλησίες, που τάχα, το άνοιγμα των καταστημάτων θα τους εμπόδιζε να κάνουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Εδώ είναι το παράλογο σκεπτικό του έλληνα υπαλλήλου και εργάτη, να μη δουλεύει τις Κυριακές, λες και οι άλλες μέρες δεν του Θεού.

Άμα οι Κυριακές είναι οι μέρες του Θεού, γιατί δουλεύουν οι παπάδες τις Κυριακές;

Άρα η αιτία δεν είναι η αργία, αλλά ο τζίρος των εκκλησιών, συνεπώς ο λόγος των κληρικών είναι οι άνθρωποι να μη εργάζονται τις Κυριακές και να πηγαίνουν στην εκκλησία για να αυγατίσει ο τζίρος.

Όπως αντιλαμβάνεστε και η εκκλησία είναι μια επιχείρηση και κοιτάζει το συμφέρον της.

Μ’ αυτά θέλω να καταλήξω, γιατί οι κομμουνιστές κατά κανόνα είναι παράνομοι.

Γεννήθηκαν παράνομοι; ή έγιναν;

Μάλλον το δεύτερο, διότι από την άγουρη ηλικία τους, παρατηρούν τις ιδιοτροπίες της κοινωνίας, κάνουν την κριτική τους και βλέποντας παράλογες συμπεριφορές στην κοινωνία αντιδρούν και καταλήγουν κομμουνιστές.

Οι περισσότεροι ιδέα δεν έχουν για τον Κάρλ Μάρξ και ας έχουν κάνει είκοσι χρόνια φυλακή και εξορίες σαν παράνομοι.

Θα πάρω σαν παράδειγμα ένα παιδάκι, που το λένε Βαγγέλη, σαν όλα τα παιδιά έχει χίλια όνειρα και επειδή θέλει να προλάβει τη ζωή, αγωνίζεται να ανέβει γρήγορα τα σκαλιά της ζωής να ξεχωρίσει.

Πάντα κάνω υποθέσεις για υποθετικές ιστορίες.

Ο νονός του Βαγγέλη του κάνει  δώρο ένα ποδήλατο για τα γενέθλια  του, αμέσως στο μυαλό του Βαγγέλη μπαίνει η ιδέα το ποδήλατο να το νοικιάζει τις Κυριακές να κονομήσει κάνα φράγκο.

Οι ώρες που δεν έχει σχολείο είναι από τις δύο και μισή μέχρι τις πέντε, που και τα άλλα παιδιά, που θέλουν να νοικιάσουν ποδήλατο έχουν και αυτά λίγη ώρα και έτσι γίνεται το παιχνίδι μπίζνες.

Αλλά ο αστυνομικός δουλεύει εκείνη ακριβώς την ώρα της κοινής ησυχίας και μαλώνει τα παιδιά που κάνουν φασαρία και τα απειλεί, ότι θα τα πάει στο τμήμα. Όταν σε τέτοια ηλικία περνάς την πόρτα της αστυνομία, το μέλλον ανοίγεται λαμπρό μπροστά σου και βαφτίζεσαι Βαγγέλης ο παράνομος.

Σήμερα ο Βαγγέλης είναι εξήντα χρονών, τα τριάντα χρόνια τα πέρασε στη φυλακή, επειδή ότι δουλειά κι’ αν έκανε είχε και λίγη παρανομία, στις ώρες λειτουργίας του μαγαζιού του, στα προϊόντα, στη ζυγαριά η φυλακή δεν τον σωφρόνισε, απεναντίας τον αγρίεψε να κάνει πιο πολλές παρανομίες και έτσι δημιουργούνται οι αντιδραστικοί, που παίρνουν το όνομα του κομμουνιστή, χωρίς να έχουν καμία σχέση με τον κομμουνισμό. Στα άλλα κράτη κάνουν αμάν να ανοίγουν όποια ώρα θέλουν τα μαγαζιά τους και δεν υπάρχει νόμος να σου υπαγορεύει ποια ώρα θα ανοίξεις και ποια ώρα θα κλείσεις φτάνει η άδεια που σου δίνουν για την λειτουργία της επιχείρησης ρητά λέει για την εξυπηρέτηση του κοινού.

Στην Ελλάδα καμία άδεια δεν αναφέρει τέτοιο πράγμα. Πόσα κακά έγιναν με τις Κυριακές αργίες, τις ώρες της κοινής ησυχίας, τις αμέτρητες αργίες εθνικές και τοπικές, επίσημες και ανεπίσημες και όλα αυτά είς βάρος του ίδιου του κράτους, που σφίγγει το λουρί γύρω από το λαιμό του και γι’ αυτό δεν βλέπουμε προκοπή, επειδή όλες αυτές τις μέρες πρέπει τα μαγαζιά να είναι κλειστά. Ευτυχώς λίγο ο τουρισμός, λίγο οι ξένοι προσπαθούν να μας αλλάξουν τα ανατολίτικα ήθη μας και να μας κάνουν ευρωπαίους.

Τώρα έρχεται το κράτος αρωγός στον Βαγγέλη, που τον τάισε και τον πότισε τριάντα χρόνια φυλακή, τώρα θα του δίνει και επίδομα πρόνοιας και θα τον γιατροπορεύει μέχρι να πεθάνει.

Στο τέλος κερδισμένος θα βγει ο Βαγγέλης ο παράνομος.

Και το κράτος θα πληρώνει πολλά, να μη πω τι…, επειδή ορισμένοι είχαν την τιμή να τιμηθούν με μια άδεια κλειστού επαγγέλματος και τρώνε τα σίδερα να μην ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, αλλά μιλάνε για ελεύθερη οικονομία φορώντας το φερετζέ της υποκρισίας.

Αν δεν υπάρχει ελεύθερος ανταγωνισμός, δεν θα υπάρξει ελεύθερη οικονομία και αν δεν απελευθερωθεί η οικονομία μην περιμένετε ανάπτυξη.

Ο Βαγγέλης είναι το μικρό γραναζάκι  της οικονομίας, αλλά το μεγάλο ρουλεμάν της οικονομίας είναι σκουριασμένο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here