Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Όταν είναι να γίνει κάτι θα γίνει, ότι και να γίνει.

Αυτή είναι η δική μου θεωρία, δηλαδή ότι είναι γραφτό θα γίνει, ότι και να κάνεις, δεν την γλυτώνεις που λένε.

Τώρα τελευταία συμμορίες νεαρών σαρώνουν τα προάστια της Αθήνας και η αστυνομία δεν προλαβαίνει να τους μαζεύει τη νύχτα και να τους απολύει τη μέρα. Όλοι οι κάτοικοι είναι ανάστατοι και ψάχνουν να βρούνε τρόπους να σφαλίσουν τα σπίτια, τους και άλλοι με δεκαριά κλειδαριές σε κάθε πόρτα και παράθυρο και άλλοι με σκύλους και με ήμερα φίδια.

Όπως αποδείχτηκε τα πιο σίγουρα είναι τα φίδια, αλλά τα φοβάμαι μη τυλιχτούν στο δικό μου λαιμό, γι’ αυτό αποφάσισα να πάρω σκύλο.

Πήγα σ’ εκείνο το ίδρυμα το χαμόγελο του σκύλου και διάλεξα ένα μεγαλούτσικο κουτάβι, ράτσα Αγίου Βερναρδίνου.

Ούτε ήξερα τι σόι σκύλος είναι, αλλά εγώ δεν τον έπαιρνα για ράτσα, τον έπαιρνα για μια συγκεκριμένη δουλειά να φοβερίζει τα παιδιά που λήστευαν τα σπίτια.

Μου εξήγησαν τα χαρακτηριστικά του, ότι είναι τεσσάρων εβδομάδων, θα τον ταΐζω στην αρχή με γάλα και μπισκότα και αργότερα κρέας μοσχαράκι και κονσέρβες Pedigree και κάθε έξι μήνες να τον φέρνω στον γιατρό για γενικές εξετάσεις και τα έξοδα εκτός από την αγορά τριακόσια ευρώ, κάτι καταχωρήσεις, κάτι συνταγές, κάτι σούπα κάτι μούπες τετρακόσια εβδομήντα οχτώ ευρώ παρακαλώ και το όνομα αυτού Ευγένιος της Σαβοίας, κιλά είκοσι και ένα.

Εδώ πρέπει να πω, ότι στην πλήρη ανάπτυξή του θα φτάσει τα ογδόντα κιλά.

Δεν δέχτηκα να τον ευνουχίσουν και μπορεί κάποιος να ήθελε να κάνει διασταύρωση, ας χαρεί και αυτός μια φορά στη ζωή του λίγη ηδονή.

Βλέποντας και κάνοντας.

Πηγαίνοντας για το σπίτι πέρασα από ένα συνεργείο και παράγγειλα ένα σκυλόσπιτο  το πιο μεγάλο, ευρώ παρακαλώ οχτακόσια σαράντα δύο.

Ούτε πραγματικός Ευγενής να ήταν.

Στην αρχή μέχρι να έρθει το σκυλόσπιτο ήταν ελεύθερος, μετά τον έδεσα με αλυσίδα και άρχισε τις περιπολίες του να κυνηγάει τις γάτες και τους σκιούρους και η φωνή του από τενόρου έγινε μπάσο σοπράνο.

Πράγματι πάνω στο χρόνο συμπλήρωσε την πλήρη ανάπτυξή του και ζύγιζε πιο πολύ από  μένα, ογδόντα δύο κιλά και όταν σηκωνόταν στα δύο πόδια του, εννοείται στα πισινά με πέρναγε δέκα πόντους.

Με τον καιρό έγινε ο φόβος και ο τρόμος της γειτονιάς.

Ίσα ,ίσα που χώραγε στο σκυλόσπιτο και το φαγητό του ποτέ δεν τον έφτανε, αν και τον τάιζα και από το δικό μας φαγητό εκτός τις κονσέρβες, σχεδόν δύο κανονικές μερίδες.

Τελευταία είχαν γίνει απανωτές διαρρήξεις σε γειτονικά σπίτια και με την σειρά μου περίμενα και το χτύπημα στο δικό μου σπίτι, γι’ αυτό και είχα λάβει τα μέτρα μου, εκτός από τον σκύλο είχα και την καραμπίνα πίσω από την πόρτα. Τα πράγματα ήρθαν έτσι εγώ να κάνω τον σκύλο, διότι, όταν τον πήγα τον Ευγένιο για τα εμβόλια, μου είπαν να τον αφήσω για εικοσιτέσσερις ώρες εκεί, επειδή θα ήταν τρία εμβόλια μαζεμένα, ανά τέσσερες ώρες.

Την ίδια μέρα έφυγαν και η γυναίκα με τα παιδιά και έμεινα εγώ να φυλάω το σπίτι. Όταν βράδιασε κάτι υποψίες πέρασαν από το μυαλό μου, ότι τα παιδιά οι υποψήφιοι κλέφτες θα μάθαιναν οπωσδήποτε από πληροφορίες, ότι ο σκύλος λείπε για εμβόλια και θα το θεωρούσαν ευκαιρία να κάνουν το ντου στο σπίτι μου.

Αυτή η ιδέα σφήνωσε στο μυαλό μου, ότι αυτή τη νύχτα θα είχα οπωσδήποτε επισκέψεις στο σπίτι.

Με κυρίευσε ένας παράξενος φόβος και χωρίς να το καταλάβω κατέβηκα και κοίταξα το σκυλόσπιτο και τότε μια ιδέα πέρασε από το μυαλό μου, αν κρυβόμουν στο σκυλόσπιτο, θα ήμουν πιο ασφαλής από τους κλέφτες, διότι πολύ απίθανο να ήξεραν ότι λείπει ο σκύλος.

Δεν έχασα καιρό μπήκα μέσα και ψαχουλευτά βρήκα την αλυσίδα καια την στιγμή που σκεφτόμουν να την φορέσω ή όχι άκουσα να τρίζει η εξώπορτα, απόδειξη, ότι κάποιος την παραβίαζε.

Αμέσως φόρεσα την αλυσίδα να ακουστεί το κροτάλισμά της και γαύγισα δύο φορές σαν τον Ευγένιο.

Έβγαλα το κεφάλι μου έξω και διέκρινα τρείς ανθρώπινες σιλουέτες στο μισοσκόταδο.

Αμέσως ο ένας έκανε μεταβολή και έφυγε πριν μπει στην αυλή, οι άλλοι δύο άνοιξαν την εξώπορτα και μπήκαν μέσα στο σπίτι.

Πετάχτηκα έξω από το σκυλόσπιτο με την αλυσίδα στο λαιμό και πήδηξα πάνω στον έναν που έψαχνε στα σκοτεινά να δει τον σκύλο, ο άλλος που είχε μπει μέσα, μόλις άκουσε τους άγριους γρυλισμούς μου βγήκε από το σπίτι και εξαφανίστηκε.

Αυτός που έμεινε στην αγκαλιά μου, ήταν ένα αδύνατο παιδάκι, που νομίζοντας ότι πράγματι είμαι σκυλί προσπάθησε να με διώξει με φοβέρες, αλλά εγώ τον έβαλα κάτω και άρχισα να τον δαγκώνω, πιο άγρια και από τον Ευγένιο.

Στη φασαρία έτρεξε ο Αργύρης ο γείτονάς με τον σκύλο του, που και εκείνος σαν και μένα δεν μπορούσε να διακρίνει στο σκοτάδι, ποιος ήταν με τις αλυσίδες, που δάγκωνε τον νεαρό.

Ο σκύλος όμως του Αργύρη έκανε και αυτός μερικές δαγκωνιές στο νεαρό και όταν ανάψαμε τα φώτα και λύθηκε το μυστήριο, ο Αργύρης δεν μπορούσε να μιλήσει από τα γέλια, μόλις με αντίκρισε με την αλυσίδα στο λαιμό.

Σε λίγο ήρθε και η αστυνομία και μάζεψαν τον νεαρό και τον πήγαν στο νοσοκομείο και μετά τις εξετάσεις του έκαναν και αντιλυσσιακό ορό, διότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν πέρα από τα σκυλίσια δαγκώματα του σκύλου του Αργύρη, τι άλλου είδος άγριο ζώο δάγκωσε τον νεαρό.

Η ιστορία μου κόστισε δύο χιλιάδες ευρώ, αλλά άλλο κλέφτης δεν παρουσιάστηκε στην αυλή μου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here